Venlectine (wenlafaksyna): wskazania, działanie i bezpieczeństwo stosowania

Venlectine to lek na receptę (Rp) zawierający wenlafaksynę, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI). Rejestracja obejmuje terapię epizodów dużej depresji i profilaktykę ich nawrotów, a spośród zaburzeń lękowych: lęk uogólniony, fobię społeczną oraz lęk napadowy. Poniżej zestawiamy dla Państwa najważniejsze informacje z Charakterystyki Produktu Leczniczego (ChPL).

Zamawiam e-receptę opłata tylko za e-konsultację, o recepcie decyduje lekarz

Zanim zaczniesz albo zmienisz dawkę. Na początku leczenia i po każdej zmianie dawki lęk, niepokój, a u części osób także myśli samobójcze mogą przejściowo się nasilić - dotyczy to zwłaszcza osób poniżej 25. roku życia. W tym czasie warto, by także bliscy uważnie obserwowali samopoczucie chorego. Jeżeli takie myśli przybierają na sile, niezwłocznie porozmawiaj z lekarzem. Kryzys psychiczny: 116 123 (całodobowo). Zagrożenie życia: 112.

Venlectine: co to za lek i jaki ma mechanizm działania

Venlectine to nazwa handlowa kapsułek twardych o przedłużonym uwalnianiu z wenlafaksyną, wprowadzonych do obrotu przez Bausch Health Ireland Ltd. Zgodnie z opisem w ChPL sama wenlafaksyna oraz jej czynny metabolit (O-demetylowenlafaksyna) blokują w ośrodkowym układzie nerwowym ponowny wychwyt serotoniny oraz noradrenaliny, a słabiej również dopaminy. Grupa farmakoterapeutyczna to inne leki przeciwdepresyjne, kod ATC N06AX16.

Badania in vitro wykazały znikome powinowactwo wenlafaksyny do receptorów muskarynowych, histaminowych H1 i alfa1-adrenergicznych, a to właśnie przez nie część innych leków przeciwdepresyjnych działa uspokajająco, przeciwcholinergicznie lub wpływa na krążenie. Nie hamuje też aktywności monoaminooksydazy (MAO).

Wskazania rejestracyjne: depresja i trzy zaburzenia lękowe

Charakterystyka wymienia pięć wskazań do stosowania:

  • leczenie epizodów dużej depresji;
  • zapobieganie nawrotom epizodów dużej depresji;
  • leczenie uogólnionych zaburzeń lękowych;
  • leczenie fobii społecznej;
  • leczenie lęku napadowego z towarzyszącą agorafobią lub bez niej.

Jak długo trwa leczenie i komu lek nie jest przeznaczony

Rozpoznanie i wybór leku należą do psychiatry. Według ChPL terapia ma trwać odpowiednio długo, zwykle kilka miesięcy albo dłużej, a lekarz powinien systematycznie weryfikować, czy nadal jest potrzebna. Po osiągnięciu remisji depresji leczenie przeciwdepresyjne prowadzi się przez minimum 6 miesięcy. Więcej o samej chorobie piszemy w artykule o objawach i leczeniu depresji.

U pacjentów przed ukończeniem 18 lat Venlectine nie powinien być stosowany, ponieważ kontrolowane badania nie potwierdziły jego skuteczności w depresji, a zachowania samobójcze i wrogość pojawiały się częściej niż w grupie placebo. U osób starszych dawki nie modyfikuje się z powodu samego wieku, ale ChPL zaleca szczególną ostrożność, a przy zaburzeniach czynności wątroby lub nerek może być konieczne dostosowanie dawkowania przez lekarza.

Moce i postać: Venlectine 37,5 mg, 75 mg i 150 mg

Lek jest dostępny wyłącznie w postaci twardych kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, w mocach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg; opakowanie zawiera 28 albo 56 kapsułek. Oznaczenie Venlectine 75 odnosi się do kapsułki o mocy 75 mg. To, która moc i jaki schemat przyjmowania są właściwe, ustala lekarz prowadzący.

Kapsułkę połyka się w całości razem z posiłkiem i popija, najlepiej codziennie o zbliżonej godzinie. Nie wolno jej dzielić, rozgniatać, rozgryzać ani rozpuszczać, bo zamknięte w niej granulki oddają substancję czynną stopniowo. Według ChPL nierozpuszczalna część tych granulek jest wydalana i może być widoczna w kale.

Skutki uboczne Venlectine opisane w Charakterystyce

Do objawów bardzo częstych, notowanych w badaniach klinicznych u ponad 1 na 10 pacjentów, należały nudności, suchość w ustach, bóle głowy oraz wzmożona potliwość, również nocna; tabela ChPL zalicza do tej kategorii także zawroty głowy. Wśród częstych (od 1 na 100 do 1 na 10 pacjentów) Charakterystyka podaje między innymi: osłabienie łaknienia, bezsenność, nieprawidłowe sny, nerwowość, spadek libido, anorgazmię, senność, drżenia, parestezje, zaburzenia ostrości widzenia, rozszerzenie źrenic, szumy uszne, kołatania serca, podwyższone ciśnienie krwi, nagłe zaczerwienienie skóry, ziewanie, wymioty, biegunkę, zaparcia, zaburzenia wytrysku i wzwodu, zaburzenia cyklu miesiączkowego, astenię oraz podwyższony cholesterol.

Suchość w jamie ustnej zgłasza 10% leczonych i może sprzyjać próchnicy, dlatego ChPL zaleca staranną higienę jamy ustnej. Możliwy jest też fałszywie dodatni wynik przesiewowego badania moczu w kierunku amfetaminy lub fencyklidyny, utrzymujący się nawet przez kilka dni po odstawieniu wenlafaksyny. Badanie potwierdzające, np. chromatografia gazowa, pozwala te substancje odróżnić.

Lekarzowi należy bez zwłoki zgłosić:

  • akatyzję, czyli wyczerpujący niepokój i potrzebę ciągłego ruchu, najczęstszą w pierwszych tygodniach leczenia;
  • wysokie wartości ciśnienia tętniczego, które według ChPL należy regularnie kontrolować;
  • pobudzenie, omamy, gorączkę, sztywność mięśni, przyspieszone tętno i biegunkę, które mogą oznaczać zespół serotoninowy;
  • nietypowe siniaki i krwawienia, zwłaszcza przy lekach przeciwzakrzepowych lub przeciwpłytkowych;
  • drgawki, narastający lęk, myśli samobójcze albo niepokojące zmiany w zachowaniu; gdy życie jest bezpośrednio zagrożone, trzeba wezwać pomoc pod numerem 112.

Przeciwwskazania i interakcje wymagające uwagi

Venlectine jest przeciwwskazany przy nadwrażliwości na składniki leku oraz razem z nieodwracalnymi inhibitorami MAO. Od odstawienia takiego inhibitora do rozpoczęcia terapii wenlafaksyną musi upłynąć co najmniej 14 dni, a w odwrotnej sytuacji wenlafaksynę kończy się minimum 7 dni przed pierwszą dawką inhibitora. Przeciwwskazanie obejmuje również moklobemid, natomiast linezolidu, który jest antybiotykiem, nie należy podawać pacjentom przyjmującym wenlafaksynę.

Ostrożności wymagają inne leki serotoninergiczne, takie jak tryptany, SSRI, SNRI, lit, sybutramina i ziele dziurawca. Nie zaleca się suplementów tryptofanu. Należy unikać leków wydłużających odstęp QT, np. niektórych leków przeciwarytmicznych, makrolidów i chinolonów. Inhibitory CYP3A4, jak ketokonazol czy klarytromycyna, mogą zwiększać stężenie wenlafaksyny. Dlatego przed oceną wniosku lekarz pyta o wszystkie przyjmowane leki i suplementy.

Venlectine a alkohol, prowadzenie auta i ciąża

Według Charakterystyki pacjenta trzeba uprzedzić, że przez cały okres terapii ma nie pić alkoholu: wpływa on na ośrodkowy układ nerwowy, może pogłębiać objawy zaburzeń psychicznych i niekorzystnie oddziaływać z wenlafaksyną. Przedawkowania, w tym śmiertelne, dotyczyły przeważnie sytuacji, w których wenlafaksynę przyjęto razem z alkoholem albo innymi lekami.

Wenlafaksyna, jak każdy lek działający na psychikę, może pogarszać osąd, sprawność myślenia i koordynację ruchową. Dlatego ChPL nakazuje uprzedzić pacjentów o możliwym ograniczeniu zdolności kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Stosowanie wenlafaksyny w ciąży dopuszcza się wyłącznie wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa ryzyko. Jeśli lek jest przyjmowany w końcowym okresie ciąży, u noworodka mogą wystąpić objawy odstawienia; z kolei ekspozycja na SSRI lub SNRI w ostatnim miesiącu przed porodem zwiększa ryzyko krwotoku poporodowego, choć mniej niż dwukrotnie. Substancja przechodzi do mleka matki, dlatego o karmieniu piersią należy zdecydować razem z lekarzem.

Venlectine a uzależnienie i status psychotropu

Formalnie nie: wenlafaksyna nie figuruje w wykazie substancji psychotropowych ani środków odurzających, a Venlectine należy do kategorii Rp. W mowie potocznej psychotropem nazywa się każdy lek wpływający na psychikę i stąd bierze się to pytanie. ChPL nie opisuje uzależnienia od wenlafaksyny, a w badaniach in vitro praktycznie nie wykazuje ona powinowactwa do receptorów opioidowych i benzodiazepinowych.

Brak uzależnienia nie znaczy jednak, że wolno nagle przerwać przyjmowanie leku. Zespół odstawienny zdarza się często: w badaniach klinicznych objawy związane z kończeniem terapii wystąpiły u mniej więcej 31% pacjentów na wenlafaksynie wobec 17% na placebo. Należą do nich zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu, lęk lub pobudzenie, nudności, drżenie i ból głowy. Na ogół mijają w ciągu 2 tygodni, choć niekiedy utrzymują się 2-3 miesiące albo dłużej; z tego powodu ChPL zaleca stopniowe redukowanie dawki w tempie, które wyznacza lekarz.

Odpowiedniki z wenlafaksyną i odpłatność

Tę samą substancję zawierają różne preparaty, np. Efectin ER, Alventa, Velaxin ER, Axyven, Faxigen XL oraz Faxolet ER. Choć substancja czynna jest wspólna, produkty mogą mieć inną postać (kapsułki lub tabletki o przedłużonym uwalnianiu), inny zakres mocy i inny skład substancji pomocniczych. Zamianę preparatu warto uzgodnić z lekarzem albo farmaceutą.

Koszt i poziom odpłatności zależą od mocy, wielkości opakowania i statusu refundacyjnego, który bywa zmieniany. Bieżący status sprawdzą Państwo w wykazie leków refundowanych ogłaszanym przez Ministra Zdrowia, a farmaceuta może wskazać tańszy zamiennik.

Recepta na Venlectine i kontynuacja leczenia online

Venlectine wydaje się wyłącznie na receptę. Legalnie nie da się go kupić bez recepty, a produkty z niepewnych źródeł bywają podrabiane albo zanieczyszczone. Wenlafaksyny nie umieszczono w wykazie substancji psychotropowych, dlatego dotyczy jej reguła ogólna: termin realizacji takiej e-recepty nie może być dłuższy niż 365 dni, przy czym dla antybiotyków (7 dni) oraz środków odurzających i substancji psychotropowych (30 dni) przepisy ustalają osobne terminy.

Jeżeli wenlafaksynę zlecił już psychiatra, a terapia ma potwierdzenie w dokumentacji, w prorecept mogą Państwo wnioskować o e-receptę w ramach kontynuacji leczenia psychiatrycznego. Wniosek składa się przez formularz z wywiadem medycznym; ocenia go lekarz, a ewentualne dodatkowe pytania zadaje na czacie. Pozwala na to art. 42 ust. 2 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, zgodnie z którym receptę konieczną do kontynuacji leczenia lekarz może wystawić bez badania, gdy przemawia za tym stan zdrowia opisany w dokumentacji medycznej.

Nie stawiamy rozpoznania i nie rozpoczynamy leczenia. Pierwszy wybór leku, jego zamiana, nasilenie objawów albo brak dokumentacji wymagają wizyty u psychiatry. Lekarz może odmówić wystawienia recepty. Opłata dotyczy oceny wniosku przez lekarza, dlatego przy odmowie nie podlega zwrotowi.

Substancja czynna

Inne preparaty z tą substancją

Źródła

Jak zdobyć receptę na Venlectine - krok po kroku

  1. Krok 1

    Wchodzisz do formularza wniosku o e-receptę i wskazujesz lek Venlectine.

  2. Krok 2

    Wypełniasz wniosek: dane pacjenta, numer PESEL oraz krótki wywiad medyczny.

  3. Krok 3

    Wnosisz opłatę za e-konsultację (250,00 zł) - BLIK-iem lub kartą.

  4. Krok 4

    Lekarz z prawem wykonywania zawodu weryfikuje wniosek i podejmuje decyzję.

  5. Krok 5

    Lekarz może dopytać cię na czacie. Jeśli wystawi receptę, kod otrzymasz e-mailem.

Potrzebujesz recepty na Venlectine?

Zamawiam e-receptę · 250,00 zł

Najczęstsze pytania

Na jakie schorzenia przepisuje się Venlectine?

Charakterystyka przewiduje Venlectine w dużej depresji (leczenie epizodów i profilaktyka nawrotów), w lęku uogólnionym, w fobii społecznej oraz w lęku napadowym przebiegającym z agorafobią albo bez niej. Wybór tego leku należy do psychiatry, który postawił rozpoznanie. U osób poniżej 18 lat Venlectine nie powinien być stosowany, bo badania nie potwierdziły skuteczności, a obserwowano więcej zachowań samobójczych.

Czy Venlectine to psychotrop i czy może uzależnić?

Z prawnego punktu widzenia nie, bo wenlafaksyna nie figuruje w wykazie substancji psychotropowych, a Venlectine wydaje się na receptę kategorii Rp. Charakterystyka nie opisuje uzależnienia, ale objawy odstawienia są częste, zwłaszcza po nagłym przerwaniu leczenia. Zdarzenia tego typu odnotowano w badaniach klinicznych u ok. 31% pacjentów, a w grupie placebo u 17%. Z tego względu lek wycofuje się powoli, zgodnie z planem lekarza prowadzącego.

Czym można zastąpić Venlectine w aptece?

Tę samą substancję czynną mają między innymi Efectin ER, Alventa, Velaxin ER, Axyven i Faxigen XL. Preparaty mogą różnić się postacią, mocami, substancjami pomocniczymi i odpłatnością, dlatego zamianę warto uzgodnić z lekarzem albo farmaceutą. Przejście na inny lek przeciwdepresyjny nie jest już wymianą odpowiednika, tylko decyzją terapeutyczną, którą podejmuje psychiatra.

Czy w trakcie leczenia Venlectine wolno pić alkohol?

Nie. Zgodnie z Charakterystyką pacjenta należy uprzedzić, by w czasie terapii nie sięgał po alkohol, gdyż oddziałuje on na ośrodkowy układ nerwowy, bywa przyczyną nasilenia objawów psychicznych i może niekorzystnie wchodzić w interakcje z wenlafaksyną. W ChPL zaznaczono również, że do przedawkowań, także śmiertelnych, dochodziło zwykle po połączeniu wenlafaksyny z alkoholem albo innymi lekami.

Kiedy można spodziewać się efektów leczenia Venlectine?

Charakterystyka nie podaje jednego terminu. Uprzedza, że poprawa bywa odczuwalna dopiero po kilku pierwszych tygodniach terapii, a czasem później, więc w tym czasie pacjent wymaga starannej obserwacji. W pierwszym okresie leczenia oraz po każdej zmianie dawki lęk albo myśli samobójcze mogą chwilowo się nasilić, szczególnie u młodych dorosłych przed 25. rokiem życia. W takiej sytuacji trzeba niezwłocznie zgłosić się do lekarza, a przy zagrożeniu życia wezwać pomoc pod numerem 112.

Materiał ma charakter informacyjny i procesowy - opisuje sposób uzyskania e-recepty. Nie zastępuje konsultacji lekarskiej, informacje o dawkowaniu mają charakter ogólny, a o dawce i sposobie stosowania decyduje lekarz. O wystawieniu recepty zawsze decyduje lekarz na podstawie wywiadu. Leków o silnym potencjale uzależniającym oraz części leków psychiatrycznych nie obejmuje standardowa e-recepta.

Jak powstają artykuły w tym serwisie - przeczytaj wytyczne redakcyjne.